Met dit akkoord is de Belgische federale overheid de eerste overheid in Europa die een eigen juridisch mechanisme toepast, waardoor het aanbod van de distributeurs beter gericht kan worden, luidt het in een communiqué van de minister. “Laat ons hopen dat dit type akkoord gelijkaardige initiatieven in Europa kan stimuleren om zo de markt van ecologische producten te versterken”, dixit Magnette. Het akkoord werd ondertekend door Comeos, de Belgische Federatie voor de Handel en Diensten, door de Belgisch-Luxemburgse vereniging van de producenten en verdelers van zepen, cosmetica, wasmiddelen (DETIC), en door de ondernemersorganisaties Unizo en UCM. De overeenkomst waarborgt voor de komende jaren een verhoging en een diversificatie van het aanbod aan detergenten die minder schadelijk zijn voor het leefmilieu. De nadruk ligt daarbij op producten die het onafhankelijk Europees ecologisch label (Ecolabel) dragen en producten die in geconcentreerde vorm verkrijgbaar zijn (bijvoorbeeld wasproducten).

(Bron: Belga)

Hout met FSC label

De houtsector heeft zich er dinsdagochtend, in de marge van Batibouw, toe verbonden om de hoeveelheid hout uit duurzaam beheerde bossen op de Belgische markt op te trekken van 15 procent in 2008 naar 23 procent tegen eind 2012 en naar 35 procent in 2018. Minister van Klimaat en Energie Paul Magnette ondertekende daartoe een akkoord met de sector.

Het akkoord werd ondertekend door alle federaties van de houtketen: van bosuitbating, zagerijen en in- en uitvoer, tot bouw, verwerking en handel. De minister en de sector toonden zich erg tevreden met het akkoord dat de Belgische consument de zekerheid moet verschaffen dat steeds meer hout uit duurzaam beheerde bossen afkomstig is.

Om de drie jaar zal een marktonderzoek uitgevoerd worden om de evolutie na het akkoord op te volgen. Daarnaast wordt ook een informatiecampagne gelanceerd die gericht is op de consument en zullen opleidingen voorzien worden voor de werknemers in de sector opdat zij leren rekening te houden met de milieucriteria.

Het marktaandeel voor gelabeld hout in België werd in 2008 op ongeveer 15 procent geschat, waarbij ongeveer zes procent FSC-gelabeld hout betrof. Reeds in 2007 bleek ruim 13 procent van de nettohoutinvoer in België afkomstig te zijn uit FSC-gecertificeerde bossen, en dit aandeel neemt verder toe. FSC staat voor Forest Stewardship Council, de non-profitorganisatie die in 1993 werd opgericht door boseigenaars, de houtsector, sociale bewegingen en milieuorganisaties, en die streeft naar verantwoord bosbeheer wereldwijd.

“De binnenlandse productie aan FSC gelabeld hout is momenteel nog aan de lage kant, maar via dit sectoraal akkoord en de reeds groeiende marktvraag, komt hier hopelijk ook verandering in”, verklaart Bart Holvoet, directeur FSC België. “Vooral in Vlaanderen is FSC boscertificering al goed op gang, met ongeveer 10 procent van het Vlaamse bosareaal dat momenteel gecertificeerd is. Wallonië heeft, ondanks sterke vraag vanuit de industrie naar FSC-gelabeld hout, tot op heden geen bossen met FSC certificaat”, aldus Holvoet.

“Wellicht had het akkoord nog iets ambitieuzer gekund op vlak van de beoogde doelstellingen, aangezien in landen als het Verenigd Koninkrijk (83.6% in 2008) en Nederland (33.8% in 2008) de markt nu al veel verder staat”, beseft Bart Holvoet. “Maar het is en blijft een krachtig signaal, wat we vanuit FSC België ten zeerste aanmoedigen én ten volle zullen ondersteunen.”

Ook minister Magnette hamerde op het belang van het akkoord, aangezien de Europese Commissie dergelijke initiatieven van nationale reglementering van nabij volgt. Hij overweegt bovendien om het initiatief door te trekken naar andere nevensectoren, zoals die van de papierindustrie.

Hier vindt u het volledige programma terug.

Wanneer en waar
Donderdag 24 maart 2011
Auditorium Maria Baers, Martelaarsplein 7, 1000 Brussel

Inschrijven is gratis, maar verplicht. Dit is mogelijk tot 20 maart door een mailtje te sturen naar ontwikkelingssamenwerking@vlaanderen.be met vermelding van naam en eventueel de organisatie.

Voor meer informatie:
Laurence De Wolf
025/53.40.14
www.vlaanderen.be/ontwikkelingssamenwerking

Eenieder die een financieel product op de markt brengt kan naar eigen goeddunken beweren dat het ‘ethisch’, ‘klimaatvriendelijk’ of ‘duurzaam’ is. Er zijn geen wettelijke minimumvereisten. Dit biedt ruimte voor consumentenmisleiding en het ‘greenwashen’ van producten. De financiële sector gaf in 2009 eindelijk haar verzet tegen een minimale norm voor duurzame beleggingsfondsen op. Een goede zaak. Ze besloot zelfs die minimale norm eigenhandig te definiëren en kwam dit voorjaar met een label op de proppen. Een miskleun. Het Beama label voldoet in de verste verte niet aan de vereisten van een kwaliteitslabel. Het label staat investeringen in maatschappelijk zeer schadelijke activiteiten toe, mist duidelijkheid en is al te vrijblijvend in zijn controle, vereiste onafhankelijkheid en onderzoeksmethoden.

‘Principieel’ uitsluiten volstaat

Beama hanteert uitgebreidere voorwaarden voor het label dan ze voordien deed om duurzame beleggingsfondsen te definiëren. Zo moeten er uitsluitingscriteria gehanteerd worden. Meer in het bijzonder: er moet gescreend worden op de principes van het UN Global Compact. Die principes roepen bedrijven op om mensenrechten te respecteren en inspanningen te leveren voor het milieu. Global Compact doet aanbevelingen, publiceert goede voorbeelden en biedt bedrijven die hun beleid willen verbeteren, een kader. Maar Global Compact legt geen duidelijk werkbare minimumnormen op. Een leemte die ook door het Beama label niet gevuld wordt.

Er wordt niet van de Beama gelabelde fondsen gevraagd de Global Compact principes tot een concrete hoogte in rekening te brengen. Volstaat het dat bedrijven de principes ondertekenen of terzake een beleid hebben? Of moet op zijn minst ook naar de praktijk gekeken worden? Het label laat alle benaderingen toe en geeft dus zelfs niet de garantie dat de hardnekkigste milieuvervuilers of schenders van de mensenrechten van investering uitgesloten zullen worden.

Investeringen in wapens niet uitgesloten

Op het vlak van de wapenindustrie geeft het label al helemaal geen degelijke garanties. Global Compact zegt hierover immers niets. Investeren in de grootste wapenproducenten ter wereld is dus geen beletsel om het Beama label te bekomen. Niet exact wat de doorsnee klant van een MVI-product verwacht. Het merendeel van deze klanten wil niet investeren in de wapenindustrie, bedrijven betrokken bij mensenrechtenschendingen of bij systematische milieuverontreiniging. Het Beama-label levert voor hen niet de gewenste garanties.

Controle door financiële sector zelf

Ook methodisch vertoont het label vele tekorten. Beama kan de onafhankelijke en gespecialiseerde manier van screenen waar ze zegt voor te staan, allerminst garanderen. Beama staat toe dat de controle uitgevoerd wordt een adviesraad waarvan de leden aangesteld en ontslagen worden door de verantwoordelijken van de producten die ze verondersteld worden te verifiëren. De vereiste rapportering voorziet niet in een verplichte publicatie van bedrijven die om duurzaamheidsredenen niet weerhouden werden (zodat derden kunnen uitmaken hoe concreet met de criteria omgegaan wordt), noch van een lijst met toegestane bedrijven.

Middenveld buitenspel

Dit label komt niet uit de lucht gevallen. De fondsenaanbieders zijn al langer bezig om zelf te bepalen wat ethisch en duurzaam is en om daarbij het middenveld buitenspel te zetten. Het merendeel van de aanbieders van MVI-producten heeft de laatste jaren een eigen in-house MVI onderzoeksdienst opgericht. Een dienst die zelf bepaalt wat duurzaam is en wat niet, hoe transparantie verleend wordt en hoe de controle dient uitgeoefend te worden. Externe onafhankelijke verificatiediensten als Forum Ethibel zijn door de grote spelers aan de deur gezet. Ook bij dit Beama – label is het middenveld buitenspel gehouden. Het resultaat is een flauw en voortijdig afkooksel van een overleg dat binnen BELSIF, met een aantal NGO’s en onafhankelijke dienstverleners rond MVI, gaande was.

Toeval of niet, het label van Beama kwam er nadat de overheid publiek zijn steun had uitgesproken voor een onderzoeksrapport van Réseau Financement Alternatif waarin gepleit werd voor een minimale norm. Indien Beama met dit label aan de overheid het signaal heeft willen geven dat een overheidsinitiatief terzake niet meer nodig is, want dat men als sector zelf orde op zaken heeft gesteld, dan is men in zijn opzet compleet mislukt. Het label van Beama bewijst net hoe noodzakelijk het is dat een overheid initiatief neemt om te voorkomen dat de sector halfbakken oplossingen aanbiedt aan de consument.

Getekend,

• Bernard Bayot, Réseau Financement Alternatif
• Herwig Peeters, Forum Ethibel
• Luc Weyn, Netwerk Vlaanderen

Gedeputeerde Rik Röttger, bevoegd voor leefmilieu: “We hebben heel wat inspanningen geleverd om de impact op het milieu te verminderen. Concreet werken we met 100% groene stroom, 100 % gerecycleerd papier, sorteren we uitgebreid afval en verminderen we het verbruik van energie, water en papier. Als je weet dat het Zilvermeer jaarlijkse 1 miljoen bezoekers ontvangt, dan is dit toch niet zo’n evidente zaak. We streven er naar om eind 2012 als eerste provincie voor onze hele organisatie het certificaat te behalen.”

Het internationaal erkende ISO 14001-certificaat behaal je niet zomaar. Je moet een volledig milieumanagementsysteem invoeren, voldoen aan alle geldende milieuwetgeving, je milieu-impact in kaart brengen en zo veel mogelijk onder controle houden en verminderen, noodsituaties en milieu-incidentne voorkomen, hinder beperken, verbruiken (water, energie, papier, …) beperken, … Er moet met andere woorden continu gewerkt worden aan het verbeteren van de werking op gebied van milieu.

De provincie Antwerpen wil op het vlak van milieu het goede voorbeeld geven en haar milieubelasting zo veel mogelijk beheersen en verminderen. Het ISO14001-certificaat halen in het PIME, het PIH en het Zilvermeer is slechts een eerste stap die de provincie Antwerpen zet. Stelselmatig zal het uitgewerkte milieumanagementsysteem ook in de andere provinciale entiteiten worden ingevoerd, zodat tegen eind 2012 de volledige provincie Antwerpen het ISO14001-certificaat heeft behaald.

Heel wat maatregelen gebeuren achter de schermen, maar een aantal zijn voor bezoekers ook zichtbaar. Hierbij een aantal voorbeeldjes:

Op het PIME vindt je naast hun picknickplaats verschillende vuilnisbakken zodat picknickers en passanten die even uitrusten daar hun afval kwijt kunnen. Ook binnen wordt uiteraard afval gesorteerd. Bezoekers wordt gevraagd om het licht uit te doen in de toiletten.

Kampeerders op het Zilvermeer sorteren hun afval in een containerpark. In de campingwinkel krijgen ze geen plastic wegwerpzakjes. Een zonneboiler warmt het water van de sanitaire blokken van de camping op en kampeerders kunnen kiezen tussen drinkwater of vijverwater. ’s Nachts gaat (een deel) van de verlichting op de camping uit. Dagrecreanten kunnen hun afval scheiden in een afvalstraatje aan het strand. Vervoer van personeel op het domein gebeurt zo veel mogelijk met elektrische golfkarretjes.

Ook op het PIH zijn overal vuilbakjes voor de verschillende afvalfracties geplaatst.

Meer informatie over de ISO14001-certificaten van de provincie Antwerpen vind je op www.provant.be/iso14001.

Met het label wil de minister samen met BBL en Toerisme Vlaanderen toeristische ondernemers aanmoedigen om zo duurzaam mogelijk te werken. Milieubewuste toeristen weten door de Groene Sleutel dan weer waar hun vakantie
milieuvriendelijk door te brengen.
Duurzaam ondernemen zit in de lift, niet in het minst in de toeristische sector. “Steeds meer toeristen laten hun logieskeuze bepalen door de duurzaamheid ervan”, zegt minister Bourgeois. “Toeristische ondernemers investeren daarom steeds vaker in het aanbieden van milieuvriendelijke logies. De Groene Sleutel maakt dat aan toeristen bekend. Het kwaliteitslabel geeft de toeristische ondernemer de erkenning die hij verdient. En de lagere energiefactuur is uiteraard ook leuk meegenomen.”

De Groene Sleutels werden voor het vierde jaar op rij uitgereikt. 14 campings, 2 vakantieparken, 25 jeugdverblijven, 10 hotels, 9 gastenkamers en 1 vakantiecentrum zijn bij de gelukkigen. Voor het eerst konden dit jaar ook toeristische attracties (musea, dierentuinen, attractieparken, enz.) meedingen naar het ecolabel.

Vier attracties slepen de ‘Groene Sleutel’ dit jaar al in de wacht: De Lilse Bergen in Lille, het Zilvermeer in Mol en Technopolis en De Nekker in Mechelen. Minister Bourgeois ziet in de uitbreiding van het label naar toeristische attracties alleen maar voordelen: “Dat zal zeker een pak extra energie- en milieuwinst opleveren. Het zal ook de naambekendheid van de Groene Sleutel zeker ten goede komen, want ook dagtoeristen leren zo het label kennen.”

Naast de 65 laureaten zijn er nog 156 toeristische ondernemingen die bij Toerisme Vlaanderen het Groene Sleutel-begeleidingsprogramma volgen.

Deelnemende toeristische logies en attracties krijgen de Groene Sleutel niet zomaar. Ze moeten aan een hele reeks criteria inzake energie, water en mobiliteit voldoen. Groene Sleutel-laureaten hebben een ambitieus milieubeleidsplan, milieubewuste medewerkers, springen zuinig om met water en energie, doen aan afvalpreventie en – sortering en sporen hun gasten aan tot milieubewust gedrag.

De uitbaters organiseren activiteiten in het thema duurzaamheid en hebben oog voor groenonderhoud, voldoende
open ruimte en duurzame mobiliteit. Bovendien moeten ze elk jaar opnieuw aantonen dat ze zich inspannen voor het milieu. Een onafhankelijke jury met vertegenwoordigers van de overheid, milieuorganisaties en de toeristische sector kent het label toe.

De provincies Antwerpen en Oost-Vlaanderen zijn het sterkst vertegenwoordigd, met elk 19 laureaten. West-Vlaanderen telt 17 Groene Sleutels, Limburg heeft er 10.

Contact en meer info:
Benjamin Clarysse, programmacoördinator Groene Sleutel Bond Beter Leefmilieu
02 282 17 44 – 0485 567 279